اخذ عوارض ازساکنان؛ ارائه خدمات به مهاجران

استان تهران بامساحت 18هزار و 814 کیلومتر مربع نزدیک به 1.16 درصد از مساحت کل کشور را به خود اختصاص داده است و بیش از 13 میلیون و 422 هزار و 366 نفر یعنی 19.03 درصد از کل جمعیت کشور را در خود جای داده است.

شهرستان تهران نیزبه لحاظ مساحت رتبه ششم استان را داراست ولی نیمی از جمعیت استان یعنی نزدیک به 7 میلیون و 872 هزار و 280 نفر را اسکان داده است و نیز میزبان بیشترین میزان شهرنشینی یعنی 98.7 درصد وکمترین درصد روستانشینی معادل 1.3 درصد است.

براساس مطالعات انجام شده،ازسال 1335 تا کنون شهرهای داخل محدوده حریم تهران و اطراف آن 74 برابر رشد کرده اند و این میزان رشد و توسعه در حالی رخ داده که طی همین مدت توسعه شهر تهران فقط 5 برابر بوده است.

ازاین میان می توان به شهرهای لواسان،شهریار،چهردانگه،باقرشهروشهرقدس اشاره کرد که ازجمله شهرهای ایجاد شده درمحدوده حریم شهرتهران می باشند.

این شهرها اغلب نزدیک حریم تهران ایجاد و با توجه به این که مهاجرپذیرند روستاهای اطراف آنها هم با افزایش جمعیت تبدیل به شهر شده اند و همین امر موجب شده تا 10 شهرجدید ظرف سالهای اخیر شکل بگیرد که بسیاری از ساکنان این نواحی جدید روزانه برای کار به تهران مراجعت کنند.

این مهاجرتها که با عنوان مهاجرت های روزانه شناخته می شوند به گفته مشاورشهردارتهران در امورشهرسازی ومجتمع های مسکونی متداول است؛ به طوری که درسال 1385روزانه 4.5 تا 5 میلیون نفر از شهرهای حاشیه تهران وارد پایتخت می شوند و دوباره شبها به محل سکونت خود باز می گردند که این رقم بین 57 تا 63 درصد از کل جمعیت تهران را شامل می شوند.

البته باید توجه داشت که با وجود توسعه و گسترش روزافزون این شهرهای نوظهور رقم مهاجرت های روزانه برای سال 1390 به مراتب بیش ترخواهد بود.

به عبارتی باید گفت شهر تهران با مهاجرت روزانه عظیمی روبرو است که حدود 60 درصد از کل جمعیت را در بر می گیرد واین مهاجران همگی فعال هستند و تقاضای بالفعلی برای خدمات عمومی به خصوص حمل و نقل عمومی دارند.بنابراین شهرداری تهران باید خدمات عمومی و زیر ساخت های شهری را برای جمعیت روزانه اش فراهم کند در حالی که نکته مهم این است که  عوارض دریافتی را از جمعیت شبانه اش دریافت می کند.

به علاوه اینکه باید توجه داشت، شاید همین جمعیت شبانه به اندازه مهاجران روزانه تقاضای خدمات عمومی شهری ایجاد نکنند. مثال همین موضوع را می توان درخصوص مترو که هرچند که در تهران عرضه می شود اما به نظر می رسد متقاضیان اصلی این خدمت ساکنان تهرانی نباشند زد.

ازدیگرمنظر،تهران به عنوان پایتخت سیاسی،اقتصادی،اجتماعی و فرهنگی ایران واجد بسیاری از صرفه جویی های ناشی از مقیاس و صرفه جویی هایی ناشی از تجمع و سرریزهای مثبت آن ها می باشد.

به همین دلیل بسیاری از سرمایه گذاری ها در این شهر صورت می گیرد و نیروی کار نیز به تهران مهاجرت می کنند.

دراین جا هم صاحبان سرمایه و هم صاحبان نیروی کار از مواهب موجود در تهران استفاده می کنند اما برای آن هزینه ای نمی پردازند.به عبارت دیگر شهرداری تهران از جیب مردم ساکن در تهران و از محل فروش فضای شهر که آن هم به نوبه خود دارای پیامدهای منفی است به تردد،اشتغال و فعالیت اقتصادی مردم ساکن در شهرهای اطراف تهران یارانه می دهد.

گزارشی از تونل نیایش: